Feeds:
Posts
Comments

De VPRO en Irak

Geachte lezer-schare,

Sinds enige tijd volg ik de uitzendingen van OVT van de VPRO. Ik vind het een erg leuk en leerzaam programma.
Afgelopen maandag luisterde ik naar uur 1 van 16 januari. Ja ja, ik loop een beetje achter, maar zo’n iPod doet wonderen.

Ik werd echter witheet van die uitzending!! En dat ongenoegen moest ik even uiten richting VPRO. En nou zijn we 5 dagen verder, en ik heb nog niet eens een ontvangstbevestiging van ze gehad, laat staan een reply!
Dat kan natuurlijk niet. Dus moet mijn ongezouten kritiek maar even op mijn blog. Zie hieronder mijn boze mail van afgelopen maandag (7 februari 2011) aan de VPRO. Dat zal ze leren! ;-)

__________________________________________________________________
Beste VPRO-OVT,

Ik ben sinds enige maanden luisteraar van jullie OVT uitzendingen.
Heerlijk! Ik download ze altijd op mijn iPod en luister ernaar op mijn fiets naar het werk.
Over het algemeen vind ik het erg fijn om naar te luisteren en ik vind de kwaliteit van het programma erg hoog. Ik heb in het bijzonder genoten van de afleveringen over het Beekberger Woud, het Kerstbestand in WO I, en Huis Bergh in ‘s-Heerenberg.

Ik was dan ook eigenlijk met stomheid geslagen hoe waanzinnig naïef jullie uitzending was over de tweede golfoorlog (die van 1991). Hoe is het mogelijk dat de VPRO, die in (ik meen) 1992 in het programma “God zij met ons” zo’n haarscherpe analyse heeft laten zien van deze oorlog, 19 jaar later een commodore uitnodigt om nog eens lekker na te babbelen over hoe “wij” de Irakezen destijds hun verdiende loon hebben gegeven met de “schone” golfoorlog.

VPRO: dit is in één woord schandalig…

SCHANDALIG!! En dan druk ik mij nog zacht uit!

  • Zijn jullie soms vergeten dat de VS door het internationale tribunaal in Den Haag op 19 punten zijn aangeklaagd van oorlogmisdaden, en dat ze op alle punten veroordeeld zijn?
  • Zijn jullie soms vergeten dat, hoewel de precisiebombardementen inderdaad met chirurgische precisie (en met hulp van mannetjes op de grond) zijn uitgevoerd, het tonnage van al die precisiebombardementen slecht 5% vormden van het gehele tonnage aan bommen dat op Irak is gegooid? 95% procent is niet door Schwarzkopf getoond, en is gewoon ordinair carpetteren geweest (carpet bombing).
  • Zijn jullie soms vergeten dat Irak Koeweit binnenviel omdat Koeweit illegale olieboringen deed in het Rumaila olieveld in Irak?
  • Zijn jullie soms vergeten dat de CIA, die al een half jaar lang wist dat er gifgas was gebruikt tegen de koerden in het noorden van Irak, dit “nieuws” pas onthulden toen Iran en Irak de wapenstilstand tekenden in 1988?
  • Zijn jullie soms vergeten dat het incident met de baby’s die in Koeweit door Irakese soldaten op de grond werden gesmeten compleet in scene is gezet, en later ook door Amnesty International is ingetrokken als aanklacht tegen Irak?
  • Zijn jullie soms vergeten wat er vlak voor de tweede golfoorlog is gebeurd: de Iran-gate, waarin de VS wapens leverden aan Iran, destijds de aartsvijand van Irak en de VS samen?
  • Zijn jullie soms vergeten dat de verhalen over een zogenaamd superkanon, gebouwd door Irak, in de wereld kwamen na de wapenstilstand Irak-Iran?
  • Zijn jullie soms vergeten dat de VS (of enig ander inspecteur) nooit weapons of mass destruction hebben gevonden in Irak, wat onze commodore daar ook over mag zeggen? En als die wapens waren gevonden, ze hoogstwaarschijnlijk door de VS zelf geleverd waren?
  • Zijn jullie soms vergeten dat de VS de Highway of Death hebben veroorzaakt, gebruik makend van allerhande wapentuig die in de conventie van Geneve zijn verboden (oa de infameuze gutt-rippers en FAE’s)

Maar bovenal beste VPRO-ers: zijn jullie soms vergeten dat je in de geschiedenis moet kijken (dat is per slot jullie specialisme) om te zien wat “the bigger picture” is? Dat het gewoon domweg een strijd is geweest om de olie van Irak. Olie die steeds schaarser wordt en waar de VS wereldwijd zoveel mogelijk macht over proberen te krijgen. Kijk gewoon eens naar wat er vanaf 1920 in Irak en de landen eromheen is gebeurd om er lering uit te trekken, en te zien dat de CIA bij talloze staatgrepen actief is geweest, ook in Irak. Denken jullie dat zo’n magistrale militaire operatie, zoals die in Irak is uitgevoerd, in een paar maanden tijd in de steigers is gezet?
Denken jullie dat het toeval is dat CNN de enige was die verslaglegging kon doen van de hele operatie? Terwijl de nederlandse verslaggever het moest doen met bandjes die uit Londen opgehaald moesten worden?
Obama kan nu beloftes maken over het terughalen van alle troepen uit Irak. Dat maakt toch al niet meer uit. Corporate America heeft zijn klauwen al in de oliebronnen, en ze hebben hun eigen legers om die te verdedigen. Haliburton, Blackwater, noem ze maar op. Heb je als soldaat gediend in Irak? Dan kun je na thuiskomst meteen een contract tekenen bij Haliburton, en de volgende dag ga je voor drie keer het soldij dat je als soldaat verdiende weer terug naar Irak, om te dienen als “advisor” bij een van de grote bedrijven. Maar wel met een uniform, kogelvrij vest en een mitrailleur in je knuisten.

VPRO, zet dit alsjeblieft recht. En ga niet meedoen met de “verheerlijking” van de zogenaamde “schone” oorlog, en het met weemoed terugdenken aan die nacht dat de de operatie Desert Storm begon, alsof het de inval van de Amerikanen op Omaha beach was. Geen oorlog in de recente geschiedenis was viezer dan deze. En met geld en wereldmacht over oliebronnen als enige inzet. Iraki’s betalen nog steeds (NOG STEEDS!) iedere dag de prijs voor Amerika’s toegang tot goedkope olie.

Het is een schande. Doe er iets aan! Om te beginnen raad ik jullie aan om het boek van Ramsey Clark “The Fire This Time” eens goed te lezen, en dan nog eens een uitzending te organiseren. Dit kan gewoon niet!
Niet jullie!

Met vriendelijke (maar wel ietwat geirriteerde) groeten,

Frank van Doorn
__________________________________________________________________

Wordt vervolgd…

2010 in review

The stats helper monkeys at WordPress.com mulled over how this blog did in 2010, and here’s a high level summary of its overall blog health:

Healthy blog!

The Blog-Health-o-Meter™ reads Minty-Fresh™.

Crunchy numbers

Featured image

A Boeing 747-400 passenger jet can hold 416 passengers. This blog was viewed about 1,600 times in 2010. That’s about 4 full 747s.

 

In 2010, there was 1 new post, growing the total archive of this blog to 8 posts. There was 1 picture uploaded, taking a total of 29kb.

The busiest day of the year was September 29th with 33 views. The most popular post that day was Even de tijd bellen… nou ja… even….

Where did they come from?

The top referring sites in 2010 were twitter.com, startgoogle.startpagina.nl, forum.fok.nl, intranet.trimm.local, and google.nl.

Some visitors came searching, mostly for tijd bellen, de tijd bellen, frank van doorn, wat is een nanometer, and 002 tijd.

Attractions in 2010

These are the posts and pages that got the most views in 2010.

1

Even de tijd bellen… nou ja… even… November 2009
4 comments

2

Wat is nou precies een nanometer? August 2009
6 comments

3

Met eikels schieten… October 2009

4

Queen Victoria and Bristol July 2010

5

About July 2009

In the summer of 2006 we spent the holiday in England. We stayed at the house of friends of ours who live in Nettlebridge, near Wells.

One day, we decided to go to Bristol and do some sightseeing. The Cathedral there was wonderful, and right before the Cathedral is the starting point of a bus tour through Bristol. We were a bit hesitant because it had just been raining cats and dogs, and you know, these buses are open!

In the end we decided to go. We wiped the seats clear of water and waited for what was to come.

The tour-guide came up the stairs, switched on the microphone and welcomed us. I was thrilled because of his thick Somerset accent. I always love regional accents in English, no matter which or where! So I was in for a treat.

He had some wonderful stories to tell, one of which I want to share with you because it had me in stitches. I just hope the Royal House will not be offended.

In addition I should add that I write this story all at heart so there maybe a few inaccuracies. Before I started writing I googled to see if this story was to be found anywhere on the Internet, but I couldn’t find it. So I really wrote it down as I remember it.

The story is about Queen Victoria, who came Bristol to open a new park that bears her name: Victoria park in Bristol. She was still quite young, in her early twenties.

During the ceremony it was quite windy, and at one point the dress of Queen Victoria was billowing, revealing her legs. I’m pretty sure it was not as revealing as in The Woman in Red and I’m certain she must have worn loads of socks, petticoats, slips and what have you, but nonetheless it must have been awkward for her.
Anyway, a number of bystanders apparently thought that Victoria’s calves were, how shall I phrase it, quite substantial.

The next day a reporter wrote an article about the opening and he simply had to tell about the size of Victoria’s calves.
Of course this news reached the Queen an she was furious!  I don’t exactly know if the Queen made a statement about it, but it was clear that the Queen didn’t want to have dealings with Bristol anymore if she could avoid it.

A great many years went by, when the day came that Queen Victoria (if I remember correctly) went on a trip to the United States. I think the tour-guide said that she was now in her sixties.
And ooh fate! In order to get to the docks the Queen had to pass through Bristol in her royal train!

Assuming that the Queen was not vexed anymore after so many years, masses of people had flocked together on the platforms of Bristol station to catch a glimpse of the Queen on her way through Bristol. And indeed you would have thought that by now, more than fourty years on, the resentment of the Queen with Bristol had waned a little, but no, not Victoria!

Just before the train rode into Bristol she ordered her servants to draw the curtains of her wagon so that she didn’t have to see Bristol, and so that Bristol could not see her! So all these people had been waiting for nothing when the royal train passed through the station.

Next day, an article in the paper about the event read:

“She’s got the memory of an elephant, and a pair of legs to match”

Landgenoten,

Vandaag moet me even iets van het hart. Iets over dat de dingen eigenlijk alleen maar makkelijker zouden moeten worden door technologie en hoe dat niet altijd gebeurt.

Begrijp me goed, ik ben geen luddite, ik realiseer me dat technologie een heleboel zaken makkelijker heeft gemaakt en aan het maken is. Anderzijds brengt technologie, als het niet goed genoeg is, een hele hoop ellende en tijdverspilling. Neem nou bijvoorbeeld eens al die uren die in de afgelopen 20 jaar gespendeerd zijn aan het opnieuw installeren van Windows om wat voor reden dan ook, en het oplossen van problemen met je filetypes, je virusscanner, je Outlook, noem maar op: daar hadden we alle vrijwilligerswerk wereldwijd van kunnen doen en ook nog eens 10x de oppervlakte van de Sahara vruchtbaar van maken. Maar goed, laat ik daar bij een andere gelegenheid mijn gedachten over laten gaan, anders wordt dit een blog van 2km…
Goed, als technologie alles makkelijker kan en hoort te maken, waarom kan dat dan niet voor het volgende:

Vroeger (ook wel “vroegâh”) was de tijd bellen ontzettend gemakkelijk en het ging erg snel. Ik geloof dat ik een jaar of 8 was toen ik mijn eerste horloge kreeg.  Een Ancre van de HEMA. Ik was apetrots! Maar ja, echt heel nauwkeurig waren die horloges niet. En ik was toen al net zo’n freak als ik nu nog ben: ik wilde de precieze tijd hebben. Of eigenlijk wilde ik liever nog dat de techniek onfeilbaar was en dat mijn horloge van fl 24,95 net zo nauwkeurig was als de atoomklok in Braunschweig. Niet dat ik van het bestaan van die klok  toen al wist, maar het gaat even om het idee. Ik zal toen waarschijnlijk meer gedacht hebben aan de nauwkeurigheid van stationsklokken of de TV-klok (beiden werden destijds ongetwijfeld al ge-synced met de atoomklok in Braunschweig). U weet het vast nog wel, die mooie beeldvullende zwart-wit klok. Zucht… dat was vroegâh…

NOS TV klok

NOS TV klok

NS Stationsklok

NS Stationsklok

Anyway, to cut a long story short: de enige manier om mijn horloge een zekere mate van nauwkeurigheid te geven was om vrij regelmatig de tijd te bellen.

Nou is “vrij regelmatig” een relatief begrip, maar ik denk dat het op een gespecificeerde telefoonrekening “zichtbaar” moet zijn geweest…

Op zo'n telefoon deed je dat...

Op zo'n telefoon deed je dat...

En daar gaat het nu even over: de tijd bellen was vroegâh erg eenvoudig. De praktijk bewijst dat een 8-jarig kind de was kon doen.
002 bellen en:
“…minuten, en 40 seconden… PIEP!… bij de volgende toon is het 15 uur, 55 minuten, en 50 seconden… PIEP!…klik… tuut tuut tuut…”
En je hing op en dat was het dan ook! Kostte je 20 seconden en je moest het nummer 002 onthouden.
Weet u het nog? 002 was de tijd, 003 het weer, en 008 inlichtingen. Mensen wat een gemak! Die draaischijf was ook wel leuk, zij het wat omslachtig, maar het was een kort en gemakkelijk te onthouden nummer. (Mocht u overigens weer lekker ouderwets willen draaien op uw iPhone, dan moet u even hier kijken).

Goed, ik neem u even mee naar het jaar Onzes Heeren 2009. Ik bel met mijn mobiel de tijd. Bear with me, loop even niet weg, het is echt waar. Om te beginnen geen 002 meer, maaarrr: 0900 8002….

0900 8002!!!!!!!! Welk onverlaat bij de PTT… ehm sorry… KPN heeft dat bedacht!?!? Komt dat door de privatisering of denken ze gewoon niet meer na? (hetgeen ook het gevolg van de privatisering kan zijn natuurlijk)
Ik weet niet wie het geweest is, maar hij/zij is wat mij betreft wel de Arlan Specter van de hedendaagse vaderlandse telefonie: iets vreselijks moeilijks verzinnen voor iets dat zo simpel is.

OK, na een half uur hyperventilatie aanvallen beginnen we er wat aan te wennen. We moeten ook wel, want dit nummer krijg je niet gewijzigd, al ga je met 16,5 miljoen mensen demonstreren in Den Haag…
We moeten het ermee doen, en laten we gewoon even proberen positief te blijven: we kunnen het vast en zeker!

Goed, ik toets het nummer in op mijn mobiel, en houdt u zich nu even vast aan uw toetsenbord beste lezer. Of beter nog: zet uw nagels in uw bureaustoel:
“…De kosten voor dit gesprek zijn 10 eurocent per minuut … Daarnaast worden er kosten gerekend voor het gebruik van uw mobiele telefoon … Deze kosten kunt u vinden op de website van uw mobiele aanbieder…  … minuten, en 40 seconden… PIEP!… bij de volgende toon is het 15 uur, 55 minuten, en 50 seconden… PIEP!…klik… tuut tuut tuut…”

Om bovenstaande nog even (met alle ergernissen van dien) aan te horen klikt u even hier. Ja hoor, het is echt waar!

Het zal de oplettende luisteraar opgevallen zijn dat deze lieve dame (is het niet die stem van “Tussen Kunst en Kitsch”?) er bijna 15 seconden voor nodig heeft om deze compleet nutteloze tekst eruit te persen. Nutteloos? hoor ik sommigen onder u denken? Het is toch heel nuttig dat je weet waaraan je begint, financieel gezien?
Jazeker! Als je een huis koopt! Of als je een lening neemt bij de DSB! Maar ik zou toch knap pissed worden als mijn auto, nadat ik de sleutel omgedraaid heb, voor daadwerkelijk te starten eerst nog 30 seconden begint met:
“Met de huidige temperatuur en luchtvochtigheid is het verbruik van deze auto zo’n 15 eurocent per kilometer. Daarnaast zal er onder deze omstandigheden gemiddeld zo’n 0,0001 liter olie per kilometer verbruikt worden, tenminste, als u meer dan 20 kilometer gaat rijden. De kosten voor brandstof en olie kunt u vinden op de website van uw brandstofaanbieder. Daarnaast zijn de afschrijvingskosten op het moment 27,5 eurocent per kilometer. Ik wens u een prettige reis!”
AAAAAHHHHHH!!! Rot op! Ik wil gewoon rijden! Denk je dat ik na 20 jaar autobezit niet weet wat een rib uit mijn lijf dat is?

Daarnaast maakt deze dame een grove fout. Er is helemaal geen sprake van een gesprek! Een gesprek betekent per definitie een dialoog. En ik kan natuurlijk wel proberen een ontzettende boom met ‘r op te zetten, maar echt horen zal ze me niet…

Goed, nu zult u wellicht geneigd zijn te vragen: “Waarom maak je zo druk? De tijd is tegenwoordig toch overal! Je hoeft maar op je PC te kijken!”
En beste lezers, daar zit wel wat in.  What’s more, in mijn oneindige “Queste for Accuracy” ben ik inmiddels de trotse bezitter van een prachtig Casio Oceanus horloge dat zichzelf 1x per dag synchroniseert met de atoomklok in Braunschweig (hetgeen overigens gebeurt via de DCF77 zendmast in Mainflingen, 15km ten zuid-oosten van Frankfurt), en die zelfs veel preciezer is dan de tijd op je PC, zelfs al wordt die via internet time servers gesynced.

Dus wat zou ik nou een enorme pot gaan ouwenelen?

Landgenoten, het is een principekwestie! Met dit soort dingen voel ik altijd een sterke behoefte aan de terugkeer van Koot & Bie, met hun simplisties verbond! Hoe zij bijvoorbeeld vol verve plastic verpakkingen verdoemden omdat ze te ingewikkeld zijn, hoe de ellende langzaam oprukt als we er niets aan doen! Simplisten aller landen, verenigt u!

Daarnaast moet ik toegeven, beste lezer: ook vandaag de dag bel ik geregeld nog de tijd, omdat ik het iedere keer weer zo leuk vind om te zien dat mijn horloge “on the bloody dot” gelijk staat!

;-)

Een van de heerlijkheden van het aanbreken van de herfst is dat je weer zo fijn kunt schieten met eikels die op de weg liggen. Op de route die ik fiets voor mijn werk (van Glanerbrug door de bossen naar Enschede en ‘s avonds weer terug) ligt het alweer een maandje vol met eikels.

Eikels op straat

Eikels op straat

En er rijden op die route zo weinig auto’s en er vallen zoveel eikels van de bomen dat ik mijn lol weer op kan. Een fijn luisterboek op mijn iPod en het feest kan weer beginnen!

Wat houdt het nou precies in? Eigenlijk is het spelprincipe vrij simpel: je probeert gewoon met de voorband van je fiets een eikel net zo tegen de zijkant te raken dat hij de berm in schiet…

Een verrukkelijke bezigheid!

Nou heb je dat spelletje natuurlijk vrij snel onder de knie.
Na eerst angstvallig 4 keer een eikel te missen op een paar centimeter en er vervolgens een paar meedogenloos te crushen door er recht overheen te jakkeren volgt je eerste succes: hij bewoog!

Maar beste lezer, zo makkelijk is het allemaal nog niet. Want na een paar keer een eikeltje te zien bewegen borrelt al snelt de wedijver met jezelf naar boven om de eikels met een zo hoog mogelijke snelheid de berm in te schieten, en het gevoel van victorie is natuurlijk pas echt daar als je een eikel door de grassprieten van de berm heen in de sloot kunt laten belanden.

En om dat goed onder de knie te krijgen, daar komt nog heel wat bij kijken. Er is namelijk een veelheid aan factoren die van invloed zijn op het gedrag van de eikel wanneer deze de wang van een fietsband raakt.  Factoren die ik na jarenlange oefening feilloos aanvoel, en daarmee het spel tot een topsport heb verheven.
Om een beetje een gevoel te geven waar het om gaat,  beste lezer, hierbij een overzicht van de fijne kneepjes in het fiets-eikel-schieten.

- Ten eerste is daar de structuur van het wegdek. Ja ja! Dit is van meer invloed op het eikel-spel dan je als beginner kunt vermoeden. Het is de factor die, als je hem over het hoofd ziet en blijft zien, een echte doorbraak naar de top in de weg zal staan. Ik heb hier vele fietsers zich stuk op zien bijten. Volwassen mannen die mentaal compleet in elkaar stortten omdat ze het niet konden, of erger nog, niet wilden zien.

Betondelen

Beton-delen

Een weg bestaande uit betondelen is qua eikelgedrag het meest voorspelbaar. Deze heeft namelijk over een groot oppervlak dezelfde (vrij vlakke)  structuur, met maar weinig verrassingen.

Een nog beter bespeelbare oppervlakte heeft de straatklinker. Met zijn mooie gladde oppervlak  biedt dit materiaal aan de fietser de grootste speling bij het kiezen van de hoek van de wand van de fietsband. Ook als ga je er bijna precies recht overheen, de eikel zal toch altijd

Straatklinker

Straatklinker

naar links of naar rechts onder de band uitschieten. Dit levert natuurlijk wel gevaar op voor andere weggebruikers als u de eikel net iets teveel op de rechterkant raakt: het resultaat is geen crunch zoals met betondelen, maar een kanonschot de staat op. Ik heb ooit een brief gekregen van een vrouw die dit ook was overkomen toen er net een gloedjenieuwe Aston Martin DB9 passeerde. De vrouw schreef mij vanuit de gevangenis, zij kon niet voor de schade betalen en kon 30 dagen de binnenkant van een cel bekijken.

Goed, even weer terug naar de straatklinker. De straatklinker is dus in het opzicht van speelbaarheid een stuk soepeler dan betondelen. Echter de veelheid aan onderbrekingen in de structuur (de naden tussen de klinkers) zijn weer zo’n groot nadeel t.o.v. betondelen dat menig eikelschieter toch liever een betondelen-route kiest, zo hij de keus heeft. Temeer daar de eikels op klinkerbestrating zich veelal in de naden ophouden. Dit kan op zich mooie schoteffecten opleveren met hoge vliegcurves. Edoch vaker resulteert de zogenaamde “naadligging” in een schuivende fietsband en een “scheur-eikel”. Een jammerlijk einde die vanzelfsprekend geen enkele eikel verdient!

Last but not least hebben wij natuurlijk nog het asfaltbeton. Asfaltbeton is een materiaal waar vele eikel-fietsers niet eens aan beginnen en waar ze hun neus voor ophalen. Let maar eens op als je in de herfst over asfaltbeton rijdt (in de auto of op de fiets, dat maakt niet uit). Je zult dan zien dat, ofschoon op het midden van het wegdek alle eikels geplet zijn door auto’s, het aantal eikels op het fietsgedeelte relatief hoog is. Zij zijn vaak niet weg te schieten, of worden wijselijk gemeden door eikel-fietsers. Vaak wordt zelfs de hele staat gemeden. Dit effect is nog sterker bij Zeer Open Asfalt Beton. Voor de echte liefhebber valt hier bitter weinig eer te behalen.

Zandpaden behoeven geen nader betoog, behalve dan de vermelding dat eens in de vijf jaar voor een zeer selecte groep top-eikel-fietsers de zogenaamde zandpaden-wereldkampioenschappen gehouden worden in ons eigen fietsland Nederland. Over het algemeen worden hiervoor duincircuits in omstreken van Zandvoort en Bloemendaal gebruikt. Zelfs de besten onder deze fietsers krijgen op de parcourslengte die is vastgesteld op 67,38 Km meestal niet meer dan twee geldige schoten onder hun banden vandaan.

Tot zover de structuur van het wegdek.

- Ten tweede hebben we te maken met de vorm en de grootte van de eikel. Een versje dat ieder zichzelf respecterende eikel-fietsers uit het hoofd kent is deze:

Te lange eikel

Te lange eikel

Te ronde eikel

Te ronde eikel

Een kleine eikel maakt iedere situatie heikel
Een eikel aan de maat doet het erg goed op straat
Een eikel te rond en koket is slechts goed voor de plet
Een eikel van vorm te lang heeft geen noten op zijn zang

De oplettende lezer zal het overigens niet ontgaan dat dit versje niet alleen voor de plantaardige eikel opgang doet. Maar laten wij onze nobele sport niet nodeloos in verband brengen met meer libido gedreven passies.
De les die u hieruit mee kunt nemen is dat de serieuze eikel-sporter het meest gelukkig wordt bij het zien van een mooie grote eivormige eikel.

- Een niet te verwaarlozen factor is de fietssnelheid. Niet alleen is de snelheid van directe invloed op de maximaal te behalen snelheid van de eikel (men hoeft hier slechts de natuurkundige wetmatigheid E = 0.5*m*v2 op los te laten om dit in te zien), er is een veel belangrijker factor in het spel: de tijd die men heeft om de eikel in te kunnen schatten. Hoe sneller men gaat, hoe korter de tijd om een eikel op zijn juiste waarde te kunnen schatten. Vooral voor brildragers een niet te verwaarlozen factor. Voeg daar ook bij dat men bij koud weer en snel fietsen vaak tranende ogen heeft die het zicht er ook niet beter op maken en de ellende voor een onbereide sporter kan onmetelijk zijn.

- Last but not least spelen omgevingsfactoren zoals luchtvochtigheid, natheid van het wegdek, temperatuur en lichtinval een belangrijke rol. Dat is echter onderwerp voor een volgende blog.

Ik wens een ieder veel plezier bij zijn of haar eerste pogingen in deze fantastische sport en laat u zich vooral niet ontmoedigen. De aanhouder wint!

Went cycling today, and decided to do the same stretch as last time. But when stopping to refill my waterbottles at “the good old” petrol station in Denekamp I felt quite up to an additional 20 km or so. So I stuffed my face with a mars bar and Aquarius (and put one mars bar in a full water bottle to keep it cool for later on), and decided to cycle back to Glanerbrug and just before the turn home take a left to Ahaus and make an additional round, coming back on the Knalhutteweg and Aamsveenweg. Unfortunately, my eTrex Vista HCx is not able to show the cycled distance (at least I don’t know how to), so it’s all reading the tracks on the PC when you’re home if you want to know for sure. I really wanted to make a “century break” so I cycled an extra little loop to Enschede to make sure. Distance was exactly 104 km! :-)

Average speed 24.4 km/h, and 4 short stops exluded: 26km/h. Not too bad!

Cycling Aug 30, high res

Cycling Aug 30, 12:00 - 16:15

Een vriend van mij werkte tot voor kort bij een IT bedrijf dat ERP software ontwikkelt voor ordergestuurde bedrijven. Een tijdje geleden was hij op bezoek bij een potentiële klant in de nanometer technologie branche. Nou is zo’n nanometer best niet groot (relatief gezien dan hè), en een echte voorstelling kun je er moeilijk bij maken… bij zo’n nanometer.

Onderstaande plaatje bijvoorbeeld is voor techneuten heel leuk, maar echt veel wijzer word je er niet van.

Daar word je niet veel wijzer van...

Daar word je niet veel wijzer van...

Dat had die man natuurlijk vaker, dat zo’n nanometer niet uit te leggen is, en hij had daar een mooi en begrijpelijk verhaal bij gevonden.

Bah!

Bah!

“Stel”, zo begon hij “je steekt je vinger in een hondendrol”.

Ja ja, beste lezer, het was een lekker begin… Gerard Reve verbleekt erbij.

“En je brengt je vinger dan een beetje in de richting van je neus. Snif…BAH! Niet lekker!
OK, dan ga je even goed je handen wassen met zeep, goed afdrogen, en weer richting je neus. Snif snif… getver!
Nou, maar weer even goed je handen wassen, afdrogen. Dit keer dicht onder je neus houden. Snif snif snif… nee, bah, nog steeds ergens iets van poep.
OK, dan nog maar één keer echt heeeeeel goed wassen, met heel veel zeep dit keer, goed schrobben, en goed afdrogen. En dan weer dicht onder je neus houden.

Snif snif snif… even je vinger van alle kanten goed besnuffelen… snif snif snif… wacht… snif snif snif… ja! Daar ruik ik toch nog in de verte een zweempje poep!”

“En dat”, zo sloot hij zijn verhaal af: “dat is nou een nanometer…” ;-)

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.